Քաղաքակրթական ներուժը կեցության բարձրագույն արժեք է:

Շարունակում է ծանոթացնել արևմտյան խորեոգրաֆիայի նվաճումներին

11.30.2017

Մոսկվայի Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան երաժշտական թատրոնը նոր թատերաշրջանում բալետի ժանրում առաջին պրեմիերան ներկայացնում է մեկ գործողությամբ մի քանի ներկայացումներով: Այս անգամ թատերախմբի գեղարվեստական ղեկավար Լորան Իլերը շարունակելով իր նախորդ փորձը, պարողներին և հանդիսատեսներին շարունակում է ծանոթացնել տարբեր տարիներին արևմտյան խորեոգրաֆիայի կատարած նվաճումների հետ: Այդ մասին տեղեկացնում է «taglur.am»-ը՝ հղում անելով « iz.ru»-ին:

Այս պրեմիերայի ընթացքում ներկայացվել են Ջորջ Բալանչինի «Սերենադը», Փոլ Թեյլորի «Լուսապսակ», Ժակ Գարնիեի «Օնիս», Ալեքսանդր Էքմանի «Թյուլ» մեկ գործողությամբ բալետները:

Այս գործերից մի քանիսն անշուշտ իրենց մշտական տեղը կկգրավեն թատրոնի խաղացանկում:

Անցյալ թատերաշրջանում գեղարվեստական ղեկավարի պաշտոնը նոր ստանձնած Իլերը այս նույն ձևաչափով ներկայացրել էր Քիլիանի, Ֆորսայթի և Լիֆերի ստեղծագործություններից կազմված ծրագիր, որը հաստատուն տեղ զբաղեցրեց խաղացանկում:
Նոր գործերից առավել նախապատվելին, այդ ցանկը լրացնելու համար, «Թյուլ»-ն է, որը ստեղծված է վառ գույներով և դինամիկայով, բազմամարդ է և տեխնոլոգիապես հագեցված (դերասանների խաղը լրացվում է տեսագրությունների ցուցադրությամբ և բեմական մեքենայական տեխնիկայի կիրառմամբ):

«Թյուլ»-ը կարելի է համարել յուրահատուկ բենեֆիս, որտեղ բացահայտվում են թատերախմբի բազմակողմանիությունը և առանձին արտիստների հնարավորությունները:

Այլ է տպավորությունը ամերիկյան ժամանակակից պարի ներկայացուցիչ Փոլ Թեյլորի բարրոկոյական «Լուսապսակ»-ի և ֆրանսիացի Ժակ Գարնիեի ֆոլկլորային «Օնիս»-ի ստեղծագործությունների հարցում, որոնցում աչքի են ընկնում մենապարողները:

Ըստ որոշ մասնագետների հիմնավոր գնահատականների, հաջողված ներկայացման «տեսարաններ» կամ «դրվագներ» հնարավոր չեղավ ի հայտ բերել 20-րդ դարի դասական Ջորջ Բալանչինի խորեոգրաֆիան ներկայացնելու պարագայում: Նույնիսկ կա կարծիք, որ Բալանչինի արվեստը ռուսաստանցի արտիստներին կարծես թե չի շաղկապվում և այս դեպքը նույնպես բացառություն չի եղել:

«Պարեր լուսնի տակ», այսպես է անվանել իր բալետը Բալանչինը, որը կատարվել է ներշնչված վազքով, որպես հեռացող երազանքի ետևից ռոմանտիկական ձգտում: Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան թատրոնի բեմում այդ վազքը նման տպավորություն չի թողնում, իսկ սյուժեի հոգեկան վերապրումները, որը շեշտադրում են այս ներկայացման պարուհիները, պարզապես օտար է այս ներկայացմանը:
    Դիտվել է 7 անգամ
    123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150151152153154155156157158159160161162163164165166167168169170171172173174175176177178179180181182183184185186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211212213214215216217218219220221222223224225226227228229230231232233234235236237238239240241242243244245246247248249250251252253254255256257258259260>>հաջորդ