Քաղաքակրթական ներուժը կեցության բարձրագույն արժեք է:

Ցնցումների մեջ հայտնվող մարդը այդպիսի երևույթներից խուսափում է

11.07.2016

Վերջերս Ռուսաստանի Վորոնեժ քաղաքում կայացած «Մարշակ» թատերական փառատոնի շրջանակներում տիկնիկային թատրոնի հանդիսատեսների ուշադրությանն է ներկայացվել Հայրենական պատերազմի տարիներին Լենինգրադի բլոկադայի ողբերգությանն անդրադարձած «Լենինգրադուհին» ներկայացումը: Այդ մասին «rg.ru»-ի տեղեկատվությունը փոխանցում է «taglur.am»-ը:

Ինչպե՞ս է կարողանում դիմանալ մարդը, երբ շրջապատում ամենուր միայն մահն է: Սա է Մոսկվայի Սերգեյ Օբրազցովի անվան կենտրոնական տիկնիկային թատրոնում Սանկտ-Պետերբուրգի «Կուբ» թատրոնի երեք ռեժիսորների՝ Բորիս Կոնստանտինովի, Ալեքսեյ Շիշովի և Դենիս Շադրինի պատրաստած ներկայացման գլխավոր թեման:

Ընդունված է, որ պատերազմի պատմությունը իր զրկանքներով, կորուստներով, մարդկային հնարավորությունների սահմանագծին մոտ կյանքի նկարագրությամբ, հերոսության և ստորության համադրումներով հոգեբանական ճգնաժամի մեջ գցող թեմա է և դիտողի մեջ կարող է թողնել միայն ծանր զգացումներ: Իսկ ցնցումների մեջ պարբերաբար հայտնվող մարդը այդպիսի երևույթներից խուսափում է, փակվում ինքն իր մեջ:

Սակայն այդ թեմային, այնուամենայնիվ, արվեստը անընդհատ փորձում է մոտենալ:

Իր մասին այդ պատմությունը տիկնիկային թատրոնի ռեժիսորներին պատմել է բլոկադան վերապրած մի կին, ում հայրը մեկնել է ռազմաճակատ, իսկ մայրը սովի ու ցրտի մեջ շրջափակված քաղաքում դառնում է ֆաշիստական ռումբի զոհ:

Աղջկան այս ծանր ու անպաշտպան իրավիճակում փրկում է բարի ոգի Տիմոֆեիչը, որին ինչ-որ ժամանակ դստեր համար հորինել էր նրա նկարիչ-հայրը: Քեռի Աու-ին արտաքնապես նման ոգին կարողանում է ինչ-որ ուտելիք «գտնել», տաքանալու համար վառելափայտ «բերել» աղջկա համար: Բայց երբ ամեն ինչ շատ ավելի անելանելի է դառնում, փոքրիկ աղջնակը որոշում է մեկնել ռազմաճակատ՝ հոր ետևից...

Լենինգրադի 872 օր տևած բլոկադան ներկայացման մեջ տեղավորվել է 1,5 ժամանոց բեմական տարածաժամանակային կտրվածքում: Այնտեղ ոչինչ չի թաքցվում: Նույնիսկ այն չպայթած խորհրդային ռումբը, որից քաղաքացիները շատ էին սարսափում և որը պայթեց այն ժամանակ, երբ ֆաշիստական տանկը չնկատելով բարձրացավ ու տրորեց իր թրթուրներով:

Այս ներկայացման մեջ սովից, վերքերից ու ցրտից ոչ թե մարդիկ են մահանում, այլ տիկնիկները: Նրանք նաև խեղդվում են «Կյանքի ճանապարհ» դարձած Լադոգայի ջրերում:

Աղջիկը կորցնում է նաև հորը, ով նրա փրկության վերջին հույսն էր: Եվ ահա լսվում է երկնային մի ձայն, որ շատ նման է հոր ձայնին. « Խաղաղ տարում հողից աճող պտուղ կդառնան նրա ոսկորները» ...

Այդքան շատ տառապանք բերած պատերազմի մասին ներկայացումը կյանքի յուրահատուկ հիմն է: Դահլիճը դա ընկալել է և բեմադրության հեղինակներին պարգևել բուռն ծափահարություններ:
    Դիտվել է 919 անգամ