Վերնագիրը ոչինչ չասող մի բառ է, որը ատամների արանքից նետում է պիեսի հերոսը
11.01.2018

«Մամույդին» ինչ-որ էակ չի: Սա բառ է, որը ատամների արանքից հաճախ նետում է պիեսի գլխավոր հերոսը՝ Համլետը:
Ըստ պատումի, հեռուստատեսությունում լավ կարիերայի հիմքեր նետած երիտասարդի մոտ է գալիս բանտում երկար ժամանակ ազատազրկման դատապարտված մայրը: Որդին չի հիշում մորը և ցանկություն չունի մորն ընդունել իր խրուշչովյան բնակարանում, որը նեղ է նաև իր համար: Սակայն մայրը հաստատակամ վճիռ է կայացրել՝ կյանքի մնացած ժամանակահատվածը անցկացնել հենց այստեղ և լրացնել որդու դաստիարակության բացթողումները:
Միանգամայն միմյանց օտար և տարբեր արժեքներ դավանող երկու մարդիկ, որոնց կապում է միայն արյան ընդհանրությունը, ստիպված են գոյատևել միևնույն տանիքի տակ: Սա, բնականաբար, փոխում է երկուսին էլ: Դրան նպաստում է նաև այն հանգամանքը, որ այստեղ են հայտնվում նաև մոր անցյալից ժամանած մարդիկ...
Սեփական տանիքը չունեցող ոչ պետական «Տեատր.դոկ» թատրոնը իր պրեմիերան կցուցադրի Մեյերհոլդ կենտրոնի «Սև դահլիճում»:
Լուսանկարն՝ ըստ հղման աղբյուրի:
Մշակույթը նվիրյալի գործ է, իսկ մշակույթի նվաճումներին հանրությանը ծանոթացնելը քաղաքացիական պարտք: Թղթակցեք «Թագլուր» կայքին;
Հեռ.: 099.31.74.60
էլ. Փոստ: taglur@yahoo.com