Քաղաքակրթական ներուժը կեցության բարձրագույն արժեք է:

Վ. Զելդին. «Եթե աստված ինձ խնայում է, ուրեմն ես դեռ ամեն ինչ չեմ արել»

02.12.2015

Ապրիլի 10-ին,Մոսկվայում, Ռուսական բանակի Կենտրոնական ակադեմիական թատրոնի դահլիճում, ծննդյան մեկ դարը բոլորած ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Վլադիմիր Զելդինին նվիրված հանդիսավոր արարողությանն էին հավաքվել երկրի կառավարությունը և օրենսդիր մարմինը ներկայացնող գրեթե բոլոր աչքի ընկնող գործիչները, բիզնեսի, թատրոնի, կինոյի ու շոու բիզնեսի հայտնի դեմքեր:

Սովորական հանդիսատեսներին հոբելյանական միջոցառման մուտքի տոմսերից վաճառվել էին ընդամենը մի քանի տասնյակ հատ: Թատրոնն ու հալաբյանական կառույցի մերձակա ողջ տարածքը վերահսկվում էր ուժեղացված անվտանգության ծառայության կողմից: Թեև շատերին այդպես էլ բախտ չվիճակվեց ներկա լինել սիրելի արտիստի հոբելյանական արարողությանը, սակայն միջոցառումն անցավ բարձր մակարդակով, պետական այրերի ու գործընկերների ջերմագին խոսքերի ու ընծաների մատուցմամբ:

Երեկոյի գլխավոր գործող անձն, անշուշտ, հոբելյարն էր, ով իրեն նվիրված միջոցառման ընթացքում հանդես եկավ գրեթե իր ողջ արտիստական ներկապնակի հարստությամբ՝ նա երգեց, պարեց ու խաղաց ներկայացում: Թե ինպես էր արձագանքում այդ ելույթներին դահլիճը, կարելի է դատել այն բանով, որ երեկոյի ընթացքում հանդիսասրահը 10 անգամ ոտքի կանգնեց ու իր երախտագիտությունն արտահայտեց երկարատև օվացիաներով:

«8 տարեկանում ես արդեն լողում էի Օկայում: Այն ժամանակ գետով նավարկում էին անվավոր շոգենավեր: Ես մի անգամ շատ մոտ լողացի շոգենավին: Եվ սպառնալից պտտվող անիվը սկսեց ինձ իր կողմը քաշել: Ես հսկայական ճիգեր թափեցի ու դուրս պրծա այդ քլթքլթացող հոսանքից: 9 տարեկանում հիվանդացա դիֆտերիտով, այն ժամանակ դա մահացու հիվանդություն էր, հակավիրուսային դեղերը դեռ չէին հայտնաբերել: Եվ տեղի բժիշկը բարակ խողովակով կոկորդիցս դուրս ծծեց փթած թաղանթը, որն ինձ պիտի խեղդեր: Եվ ես կրկին ողջ մնացի: Սարսափելի 37 թ.-ին մեր ընտանիքին ձեռք չտվեցին: Հորեղբորս, նրա կնոջն ու երեխաներին սպանեցին: Իսկ մեզ ձեռք չտվեցին... Ինչու՞; 1941 թ.-ին սկսվեց պատերազմը և ինձ զորակոչեցին ճակատ: Սակայն մեծ ռեժիսոր Իվան Պիրևը ինձ հաստատեց «Խոզաբունը և հովիվը» կինոնկարի գլխավոր հերոսի՝ դաղստանցի հովիվ Մուսաիբի դերում և ես վերապահում ստացա: Ուրեմն նա ինձ փրկե՞ց: Իսկ պատերազմից հետո ես խաղացի մի ներկայացման մեջ, որը մտավ ռուսական թատրոնի պատմություն՝ «Պարուսույցը»: Ես այս ներկայացման մեջ հանդես եմ եկել հազար անգամ: Ոչ մի անգամ չեմ հիվանդացել, ներկայացումը, որը հանդիսատեսին բերում էր ուրախություն և երջանկություն, չեմ տապալել: Հայրս մահացել է 53 տարեկան հասակում, մայրս՝ 47: Իսկ ես ապրում եմ: Ես ապրել եմ երկու կյանք... Եթե աստված ինձ խնայում է, ուրեմն ես դեռ ամեն ինչ չեմ արել»,- ամփոփել է իր կյանքի առաջին դարը Վլադիմիր Զելդինը:

Տեսանյութեր

Դիտվել է 396 անգամ
123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150151152153154155156157158159160161162163164165166167168169170171172173174175176177178179180181182183184185186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211212213214215216217218219220221222223224225226227228229230231232233234235236237238239240241242243244245246247248249250251252253254255256257258259260261262263264265266267268269270271272273274275276277278279280281282283284285286287288289290291292293294295296297298299300301302303304305306307308309310311312313314315316317318319320321322323324325326327328329330331332333334335336337338339340341342343344345346347348349>>հաջորդ